Αναλυτής διοξειδίου του άνθρακα

Αισθητήρες υπερύθρων (ndir) χωρίς διασπορά
Οι αισθητήρες Ndir χρησιμοποιούν συγκεκριμένα μήκη κύματος φωτός για να μετρήσουν την ποσότητα του CO2 στον αέρα.

Κάθε στοιχείο στη γη απορροφά ορισμένους τύπους φωτός. Για παράδειγμα, ένα καρότο θα αντανακλά το πορτοκαλί φως αλλά θα απορροφήσει όλα τα άλλα χρώματα. Επειδή το φως απορροφάται, δεν έχει την ευκαιρία να φτάσει στα μάτια μας για να το δούμε. Όταν τα πράγματα διασπώνται σε άτομα και μόρια, μπορούμε να προσδιορίσουμε τι είδους φως απορροφά το καθένα, ακόμα και το φως που δεν μπορούμε να δούμε. Με αυτή τη γνώση στο χέρι, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αισθητήρες για να ελέγξουμε εάν υπάρχουν ορισμένα στοιχεία και, εάν ναι, σε ποια ποσότητα.

Έτσι λειτουργεί ένας αισθητήρας co2 ndir: Ο αέρας θα εισέλθει στον αισθητήρα. Στη συνέχεια, ο αισθητήρας θα ενεργοποιήσει ένα σύνολο φωτός σε ένα από τα συγκεκριμένα μήκη κύματος για το CO2, συνήθως περίπου τέσσερα μικρά, στο ένα άκρο του αισθητήρα. Η άλλη πλευρά θα κρατά ένα δοχείο που θα μετράει πόσο φως φτάνει στην άλλη πλευρά. Μόλις ενεργοποιηθεί το φως, οποιοδήποτε CO2 στο δείγμα αέρα θα απορροφήσει μερικές από τις δέσμες. Με αυτόν τον τρόπο, η ποσότητα φωτός που οδηγεί στην άλλη πλευρά του αισθητήρα μειώνεται. Η ποσότητα του φωτός που απορροφάται εξαρτάται από το πόσο διοξείδιο του άνθρακα υπάρχει. Όσο περισσότερο CO2 υπάρχει, τόσο περισσότερο φως θα απορροφηθεί.

Ηλεκτροχημικοί αισθητήρες
Οι ηλεκτροχημικοί αισθητήρες διοξειδίου του άνθρακα μετρούν το ηλεκτρικό ρεύμα ή την αγωγιμότητα για να προσδιορίσουν πόσο CO2 υπάρχει στον αέρα ("expanding," 1995).

Όταν το CO2 εισέρχεται στον αισθητήρα, αντιδρά χημικά μέσα στον αισθητήρα. Καθώς συμβαίνει αυτή η αντίδραση, ο αισθητήρας βιώνει μια ηλεκτρική αλλαγή. Ανάλογα με τον συγκεκριμένο τύπο αισθητήρα, η αντίδραση μπορεί να κάνει τον αισθητήρα να πάρει ηλεκτρικό ρεύμα, να αλλάξει ένα υπάρχον ρεύμα ή να αλλάξει πόσο καλά ο αισθητήρας θα μεταφέρει ρεύμα. Στη συνέχεια, ο αισθητήρας θα χρησιμοποιήσει τον τύπο και την ποσότητα της ηλεκτρικής αλλαγής για να καθορίσει πόσο CO2 υπάρχει.

Αισθητήρες ημιαγωγών οξειδίου μετάλλου (mos).
Οι αισθητήρες διοξειδίου του άνθρακα Mos χρησιμοποιούν την ειδική αντίσταση μεταλλικών ενώσεων για να ελέγξουν τις ποσότητες αερίου στον αέρα.

Η ειδική αντίσταση είναι το πόσο εύκολα ρέει ηλεκτρισμός μέσα από κάτι. Έτσι, κάτι σαν χαλκός, που χρησιμοποιείται πολύ στις καλωδιώσεις, θα ήταν λιγότερο ανθεκτικό από το καουτσούκ, το οποίο χρησιμοποιείται για να σταματήσει τα ηλεκτρικά ρεύματα.

Ένας αισθητήρας mos έχει μια μεταλλική λωρίδα ή φιλμ που εκτίθεται στον αέρα που θέλετε να δοκιμάσετε. Αυτή η λωρίδα έχει σταθερό ηλεκτρικό ρεύμα που τη διαρρέει. Καθώς το αέριο στόχος έρχεται σε επαφή με το τεμάχιο, θα αλληλεπιδράσει με το μέταλλο και θα αλλάξει τη χημική σύνθεση είτε μέσω αντίδρασης αναγωγής είτε οξείδωσης. Όταν συμβεί αυτό, η ειδική αντίσταση ή η αγωγιμότητα ή το μέταλλο θα αλλάξουν. Το είδος της αλλαγής αντίστασης, είτε αυξάνεται είτε μειώνεται, και το μέγεθος αυτής της αλλαγής καθορίζει τη συγκέντρωση του αερίου στόχου. Με βάση το είδος του μετάλλου, διαφορετικά αέρια θα αντιδράσουν στη λωρίδα.

Λάβετε υπόψη ότι η ακρίβεια ενός αισθητήρα αλλάζει σε διαφορετικά επίπεδα CO2. Ένας αισθητήρας co2 10,000 ppm μπορεί να έχει την ακρίβειά του καθορισμένη από 0-2,000 ppm και, στη συνέχεια, καθορίζεται (ή δεν αναφέρεται) διαφορετική ακρίβεια μεταξύ 2.001 ppm και 10,{{9 }} ppm. Αυτό είναι πιο συνηθισμένο για αισθητήρες που έχουν σχεδιαστεί για την ποιότητα του αέρα σε εσωτερικούς χώρους, όπου οι περισσότερες μετρήσεις στάθμης CO2 θα είναι μεταξύ 400 ppm (φρέσκος αέρας) και 1.200 ppm (μπαγιάτικος αέρας).

Επιπλέον, όσο μικρότερο είναι το εύρος των επιπέδων CO2 προς μέτρηση, τόσο μεγαλύτερη είναι συνήθως η ακρίβεια. Ένας αισθητήρας 10,000 ppm (1% co2) θα είναι συνήθως πιο ακριβής από έναν αισθητήρα 100,000 ppm (10% co2), ο οποίος θα είναι πιο ακριβής από έναν αισθητήρα 100% co2. Αυτό σημαίνει ότι για μεγαλύτερη ακρίβεια, θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε έναν αισθητήρα CO2 με τη μικρότερη εμβέλεια που εξακολουθεί να ταιριάζει στον επιδιωκόμενο σκοπό.

Η ακρίβεια αλλάζει επίσης εάν υπάρχουν αλλαγές στη θερμοκρασία, την πίεση ή την υγρασία. Επομένως, εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά, μπορείτε να υποθέσετε ότι η ακρίβεια μετρήθηκε στο εργοστάσιο στο satp (τυπική θερμοκρασία και πίεση περιβάλλοντος).